Balkon view Providencia

Na een ferry rit from hell ben ik aangekomen op Providencia. Het waait harder dan normaal, en de zee was zeer onstuimig. Aan de catamaran, waar ik sinds de Galapagos zo’n warme herinneringen aan had, kleeft nu een groot trauma. Ik verheugde me op een gezellig catamaranritje, beetje over zee turen, foto’s maken van verdwijnende en verschijnende eilandjes. Het ging net iets anders. We werden volledig door elkaar geschud, de hoge golven sloegen over ons heen en ondanks de voorzorgsmaatregel ‘niet eten’ was ik binnen de kortste keren kotsmisselijk.  Ongelooflijk hoe vaak je kunt overgeven met een lege maag. Vreselijk. Er kwam geen einde aan die rit. Die gezien de weersomstandigheden natuurlijk ook nog veel langer duurde dan normaal. Een hel van zo’n vier uur. Volgende keer neem ik het vliegtuig.

Om het een beetje goed te maken kreeg ik bij mijn nieuwe familie een kamer met uitzicht op zee. Niet verkeerd toch? Sneeuwt het nog? ;)

Adios Panama, hola Colombia!

Colombia heeft me wederom een stempel gegeven (na het volledig ondersteboven halen van mijn met veel beleid ingepakte rugzak, grrr…) en Panama ligt dus achter me. Bijna twee maanden, veel gezien en gedaan…Veel mooie dingen beleefd. Ik bezin me nog even op de ‘best of’ en ga ondertussen beginnen aan deel twee van Panamaribo. Morgenvroeg neem ik de ferry van San Andres naar Providencia, nog zo’n prachtig eilandje, en zal ik meer te weten komen over het vrijwilligerswerk dat ik ga doen. Ben benieuwd!

Hier zijn nog wat foto’s toegevoegd van Panama.

Weer even wennen aan rekenen in tienduizenden pesos...